Zaandam...

Bij het uitchecken in het hotel in Uzhorod, kwam ik Tim tegen. Hij was bezig om naar Japan te fietsen. Hij was vanuit London vertrokken, nog maar 3 weken onderweg, en nu al in de Ukraine! Hij dacht zelf ook dat 'ie dat tempo waarschijnlijk niet kon vasthouden. We hebben erg lang gepraat, en hopelijk heb ik hem niet te bang gemaakt met m'n waarschuwingen over het rijgedrag van de Ukrainers. We hadden allebei evenveel zadelpijn, en toen hij vertelde dat 'ie z'n kaart van de Ukraine kwijt was geraakt, heb ik hem de mijne gegeven, ik was op 7 kilometer na toch niet meer in de Ukraine.


De grensovergang naar Slowakije heb ik in een recordtijd van 2,5 uur gedaan. Gemiddeld duurt het zo'n 5 uur, vanwege de rook- en lunchpauzes van de douanebeamten, het ingewikkelde stempel-loket-papiertjes-omkoop-moeilijkdoenomniks-systeem en gefrustreerde militairen die willen laten merken dat ook zij wel iets te vertellen hebben (in de auto blijven zitten, tussen de lijnen blijven, etc.). Dus het langs de rij auto's rijden om de wachttijd te bekorten, heb ik alleen tijdens de rookpauzes gedaan.

Van de jongens die achter me stonden kreeg ik de tip om 5 Hryvnia tussen m'n paspoort te doen, dat zou schelen. Ik vond het nogal een een risico (wat als ze het toch geen goed idee vonden?), maar na nog wat navragen bleek het een goede zet. De dame achter het loket nam alle papieren aan en sorteerde alles zorgvuldig. Het geld klakkeloos in het goede laatje, en de stempels zonder omhaal.


Slowakije bleek erg mooi, maar vreselijk, wat gecultiveerd! Het leek Zwitserland wel, zo netjes. Maar dat is relatief, als ik niet net uit de Ukraine was gekomen (toilet? afvalbak?, waar heb je die nou weer voor nodig?) had ik er waarschijnlijk anders over gedacht. Ik ben eigenlijk in 1 streep doorgereden naar huis. 1 Overnachting in Slowakije, bij het Tatry-gebergte in de buurt, 1 (poging tot) overnachting bij Praag in de buurt, en 1 ergens halverwege Duitsland.


Dat slapen bij Praag in de buurt (Benesov) ging niet al te best. Het zag er aanvankelijk uit als een hele mooie, rustige en lege camping. Ik had m'n tent nog niet opgezet, of er kwam een enorme kudde kinderen-op-fietsen aan, die hun kamp op dezelfde camping gingen opzetten. Maar het ging goed, de begeleiders zagen mij, en zorgden ervoor dat de tenten op ruime afstand van mij werden opgezet.

Rond 21:00 begon er muziek uit de bar, zo'n 30 meter bij mij vandaan, te komen. Ik dacht, och, het is natuurlijk zaterdag: de bonte avond. Maar op alle campings moet het altijd na 23:00 stil zijn, dus geen probleem. Een tijdje later dacht ik dat dat ook wel eens 24:00 zou kunnen zijn, in dit geval. Of nee, 't is zaterdag, waarschijnlijk 1:00. Maar nee, de muziek kon steeds harder, en om 2:00 ben ik maar eens gaan informeren of enige nachtrust nog een optie was. Het arme kind bij de receptie moest van mij haar baas bellen, die uiteindelijk wist te vertellen dat het om 3:00 afgelopen zou zijn. Maak daar 3:30 van...

De volgende ochtend stond er een ander arm kind achter de balie, die niet uit eigen beweging mij m'n geld terug mocht geven. De baas was zo slim om niet aanwezig te zijn, en ook vooral niet z'n telefoon op te nemen...


En nu, 7774,0 kilometer later, ben ik nu weer waar ik begonnen was. Weliswaar in de regen, maar wel met een blije vriendin, spinnende katten, een zacht bed, een schone douche en een heel voldaan gevoel.....

Uzhorod!

Waar was ik gebleven...

Dat verhaal van die strepen op de weg moet ik enigszins bijstellen. Soms, hoe moeilijk ze ook te zien zijn, doen ze er wel toe. En dat is dan als er een paar verkeersagenten bij staan. Meestal word je door tegemoetkomende automobilisten al knipperend gewaarschuwd, maar deze keer niet. En meestal halen dikke Mercedessen en terreinwagens je aan alle kanten in, maar deze keer niet. Ik had dus gewaarschuwd moeten zijn toen ik rustig langs de bijna stilstaande file tufte bij een groot kruispunt.

Maar gelukkig begint het een beetje te wennen, en de agent gaf me 2 opties. Of met alle papieren rompslomp zo'n 500 Hryvna (50 Euro), of "achter de bosjes" voor de helft. Achteraf gezien had ik het misschien nog wel verder kunnen drijven, hij had er vast geen zin in om alsnog het papierwerk te gaan doen als ik voor die optie zou kiezen.

En gisteren vonden ze m'n nummerplaat te smerig (ik had door de regen en modder gereden). Maar zoals gezegd, ik word steeds handiger, ze werden knettergek van me: "I don't understand!", "No, say again, I don't understand!" Meestal geef ik ook eerst alle verkeerde papieren, m'n inentingsbewijs die ze totaal niet kunnen lezen maar er wel officieel uitziet, of m'n internationale rijbewijs ('t maakt me niet uit als ik die kwijt raak, je kunt zo een nieuwe krijgen). Uiteindelijk lieten ze me gaan voor 50 Hryvna, die rare Hollander op z'n "traktor".



Uiteindelijk kwam ik na Kherzon (hotelkamer met uitzicht op de haven) weer in Uman', waar ik eigenlijk niet naar terug wilde vanwege de pijnlijke beelden die het in m'n herinnering heeft achtergelaten. Maar het was al te laat om nog verder te rijden, en ik heb in een hotel aan de rand van de stad overnacht, zorgvuldig het centrum mijdend. De dag erna was wederom een lange reisdag, met oninteressante wegen en redelijk mooie steden.




Kamianets Podilskyi is foeilelijk als je er binnen komt rijden, alleen maar Soviet betonblokken. Ik kwam er achter dat het de bedoeling dat je daar niet op let, maar de brug over het enorme ravijn neemt, richting het oude stadje en het fort. En die zijn waarzinnig. Vlak naast het oude fort staat een prefab nieuw kasteeltje dat als mijn hotel diende. Helemaal over de top, ontbijten in een balzaal! (en als echte Hollander: overnachting met onbijt voor nog geen tientje!)



Gisteren begon vrij slecht: veel bewolking, miezer-regen en aanvankelijk een lange saaie weg. maar het werd steeds beter, ik reed door "the Carpathians". Een soort van Ardennen meets Zwitserse Alpen op z'n Oekrains. Geen besneeuwde bergtoppen, maar wel heel erg mooie kronkelweggetjes door beboste heuvels, en overal zijn mensen en dieren. Koeien houden ze hier in principe niet in weilanden, want daar verbouwen ze graan, mais en zonnebloemen. Dus de koeien, geiten en paarden staan langs de kant van de weg. Soms gewoon loslopend, soms worden ze door hun trotse eigenaar "uitgelaten". Ganzen, kippen en honden zijn ook overal. Bij voorkeur midden op de weg, na een bocht....

de Krim!

Odessa is erg leuk. Het is een echte havenstad, met alle drukte van dien. Er zijn een paar bezienswaardigheden, maar niet al te veel. Na deze bekeken te hebben, ben ik begonnen aan een hele lange tocht richting de Krim.



Over het algemeen was de weg vrij goed, maar vreselijk saai. Bij tijden nog vlakker dan Nederland (kun je 't je voorstellen?) en alsmaar graanvelden, soms zonnebloemvelden, soms platgebrande velden. Het enige wat het enerverend maakt is het rijgedrag van je mede-weggebruikers. Wat een debielen.

Ik ben er inmiddels achter dat lijnen op de weg echt zwaar achterhaald zijn. Ze zijn dan ook al een tijdje gestopt met het maken van nieuwe. Ik denk dat degene die ze ooit bedacht heeft, of ontslagen is , of met vervroegd pensioen gestuurd is. Inhalen mag langs beide kanten, in de stad bij voorkeur langs de rechter kant. Daar waar je ook zomaar stil mag gaan staan. Maar als je dat allemaal weet, valt het eigenlijk best mee.

De Krim was op het eerste gezicht best saai. Tot ik langs de kust ging rijden. Van de nietsbetekenende hoofdstad Simferopol ben ik eerst oostwaarts naar Sudak gereden, een belangrijke plaats langs de zijderoute. Met geweldig mooi kasteel/ruine. En door naar Koktebel, waar de russische luchtvaartpioneers (Antonov e.a.) van heuvels sprongen om te kijken of ze dat zouden overleven. Ik kan me mindere oorden voorstellen.


Yalta is het toppunt van de russische (vervallen) strandcultuur. Helemaal over de top! Een lange promenade met opgepimpte Harleys, waar je je -verkleed en wel- kunt laten fotograferen. Voor een paar cent mag je ook met een AK-47 schieten. Of karaoke'en. (maar goed dat die twee niet naast elkaar waren) Het hotel was -wederom- vergane glorie, maar de glorie moet destijds heel erg groot geweest zijn.

De weg van Yalta naar Sevastopol, richting het westen, is zomogelijk nog indrukwekkender dan de voorgenoemde: stijle rotswanden, mooie zeegezichten. Het havenstadje Balaklava was vroeger een "geheime" haven van het rode leger. Nu is het een heel erg mooie baai. In Bakshisheray staat een groot paleis, geen idee van wie, maar hij had 't goed voor elkaar. Ook daar heb ik een beetje rondgelopen, al begon het me al snel weer te warm te worden.


En daar zit ik dan nu, in Kherzon. De mussen vallen dood van het dak, en nog voordat ik op de motor zat, had ik meer zweet verloren dan ik tot nu toe op een dag kwijt raak En dat is al best veel: bij het inchecken bij een hotel aan het einde van een dag, schaam ik me meestal diep als ik mezelf kan ruiken.

Vandaag wordt weer een lange, saaie dag, voor een groot gedeelte over een weg die ik al ken. Maar veel keuze is er niet, en ik wil weer naar huis. Foto's uploaden lukt hier niet, in het internetcafe van het postkantoor. Van ansichtkaarten hebben ze hier geloof ik ook nog nooit gehoord. Het kostte me de grootste moeite een paar verbleekte en verkreukelden te vinden, ze kostten me minder dan een dubbeltje. Bij het postkantoor werden ze aandachtig bekeken: wat was wat nou weer?. Rare jongens, die Hollanders....

Odessa!

Op dit terrein in Uman' stond m'n motor afgelopen nacht geparkeerd:


Vanochtend toch het park in Uman' gevonden, en er een klein beetje rondgelopen. Maar het was me te warm en klam, m'n motorpak zat in de weg, en ik wilde verder. Het schijnt dat je ongeveer 8 uur nodig hebt om het park rond te lopen.


Na een wederom niet al te lange en vrij saaie tocht, kwam ik vandaag aan in Odessa. Het had hard geregend, en dat maakte de chaos er niet overzichtelijker op. Na een korte zoektocht een fantastisch oud en vervallen Soviet-hotel gevonden.


Hier een paar foto's van onderweg. In Odessa regent het te hard en is het nu te donker voor foto's, hopelijk morgenochtend, voordat ik doorrijd naar de Krim.

Uman'

Na een redelijk korte, maar saaie rit ben ik nu in Uman'. Ik had nog verder door kunnen rijden -ik speelde met de gedachte om helemaal door te rijden naar Odessa- maar dat leek me niet verstandig. Omdat ik slecht geslapen heb, de weg zo saai was en ik toch wel weer wat spieren en zadelpijn begon te voelen, leek het me beter af te stappen.

Volgens de Lonely Planet is "Uman Hotel" een van de beste deals in de Ukraine. Dat ben ik niet met ze eens. 8 Euro voor een nacht is niet veel, maar het enige positieve is dat het er tenminste niet stinkt. Sommige kamers worden gebruikt als kantoor, sommige als winkeltjes. Warm water alleen om 6 uur 's ochtends, hopelijk tot een uur of 10, volgens de vrouw bij de receptie.

Volgens de LP was het hotel centraal gelegen, maar zonder kaart is het hier erg lastig om te bepalen wat nou eigenlijk het centrum is. Overal zijn heel veel mensen, overal zijn winkels, overal is veel verkeer, en overal staan kerken of andere grote gebouwen die je in een centrum verwacht.

Na veel rondrijden kwam ik het hotel bij toeval tegen. M'n motor staat op een troeperig terrein achter het hotel geparkeerd. Maar hopen dat dat vertrouwd is, een andere optie heb ik niet.

Ik dacht de stad enigszins verkend te hebben op de motor, dus wederom zonder kaart ging ik op zoek naar het beroemde park, waar ik al langs was gereden. Het nadeel van veel rondrijden in een nieuwe plaats is dat je al snel veel plaatsen herkent, maar nog steeds geen flauw idee hebt waar je bent -je verdwaalt alsnog.


Onderweg kwam ik het internetcafe tegen waar ik nu zit, waar voornamelijk kinderen spelletjes ziten te spelen. Ik wilde even uit de armoede weg, dus ging ik naar binnen. In Kiev heb je natuurlijk ook bedelaars en zwervers, en pijnlijk genoeg ben ik aan dat soort zaken een beetje gewend geraakt.

Hier in Uman' is het iets anders. Veel van de zwevers zijn "niet helemaal goed". Vlakbij het hotel zit een vrouw "iets" te verkopen, ik heb geen idee wat en ik denk dat niemand dat hier weet. Ze heeft constant 3 katten om haar heen.

Een andere man, op flipflops en in zwembroek, kwam naar me toe en begon een heel verhaal in het Russisch, ik vermoed met spraakgebrek. Pas na veel pogingen wist ik hem duidelijk te maken dat ik hem niet verstond. Toen zei hij in z'n beste Engels: "Gimme money. Ten dollar".

Een derde man zwiert constant met z'n hoofd heen en weer, een vriendelijke grimas op z'n gezicht. Toen ik aankwam liep hij naar een stalletje en hield hij een fles frisdank -al zwierend- op 3 centimeter van z'n ogen om het etiket te lezen. Toen ik meer dan een uur later weer naar buiten kwam stond hij daar nog. Of alweer. Ik kon het niet aanzien maar keek toch...


Uit eten gaan is altijd leuk, en hier geldt: hoe kleiner het dorp, hoe groter het taalprobleem, hoe groter de lol. In Kiev kunnen ze allemaal genoeg Engels. In Novohrad Zyvers'kyi ben ik de keuken in gelopen om aan te wijzen wat ik wilde. Hier in Uman' hadden ze wederom alleen een menu in het Russisch, en de serveerster sprak alleen Russisch en Ukrains. En ik hoor het verschil niet eens. "Borsch" wist ik nog, dus het voorgerecht kwam goed. Als hoofdgerecht probeerde ik haar te vertellen dat het me niet uit maakte, dat zij mocht kiezen.

Of ze begreep het niet, of ze wilde het niet. Toen maar de andere oplossing: hand voor m'n ogen en willekeurig iets aanwijzen. Mocht ook niet van haar. Aan een tafeltje achter me zaten twee vrouwen die het erg grappig vonden, en 1 van hen sprak lichtelijk Engels. Ik vroeg haar of ik de lokale specialiteit mocht hebben. Geen idee wat ik nou eigenlijk precies gegeten heb, maar 't was wel ok...

Gisteravond werd m'n avondeten grondig verpest door de jaarvergadering van de Ukrainse, Poolse en Wit Russische Rotary club. Vlak nadat ik aangeschoven was verzamelden ze zich aan een lange tafel naast me, ze hadden een stel amerikanen te gast die ze "kwamen vertellen hoe het moest". Het is dat het eten zo goed was en ik al besteld had, anders was ik weggegaan.

De een probeerde nog grappiger dan de ander te zijn en praatten eigenlijk alleen maar over geld. Een vrouw die te laat was moest een "boete" betalen aan een willekeurige liefdadigheid (hahaha, wat is die penningmeester toch een grapjurk). Ze vergaderden onder andere over wat voor medische apparaten ze aan welk ziekenhuis zouden schenken. Het werd me duidelijk dat niemand van hen enige kennis van zaken had. Ik ook niet, maar ik zei er dan ook niks over. ;-) Ze dachten dat "zo'n hartdefibrilatie-ding" wel geschikt zou zijn voor een ziekenhuis voor jonge kinderen. Ja, laten we dat maar doen. Stelletje prutsers.

Zo, ik denk dat ik nu genoeg van me afgeschreven heb, ik ga weer naar buiten. Ik zal me richten op de zwerfhonden, die geven nog de minst treurige aanblik. En hopelijk weet ik het park te vinden, als het nog open is....

Weer op weg

Ondanks dat ik hier nog maar net ben, voelt het als een eeuwigheid, en heb ik helemaal geen zin om weer weg te gaan. Na twee dagen ondergedompeld te zijn in de luxe van een eigen appartement, een eigen laptop met internet en meer dan 100 kanalen sateliet-TV, zie ik op tegen weer een lange dag op de motor.

En dat terwijl ik het eigenlijk helemaal niet prettig vind, al die luxe. De reden dat ik thuis geen TV meer heb is dat er toch nooit iets zinnigs op is: dat is bij deze herbevestigd. En door al dat internetten (weersvoorspellingen, routes uitdenken, wisselkoersen, enz.) vergeet je de tijd, en ga je veel te laat naar bed.

Het ritme van de afgelopen tijd was veel natuurlijker: als het donker is kun je in een tentje niet veel beginnen, en zonsopkomst is een mooie tijd om op te staan. Het leven is heerlijk eenvoudig, de enige belangrijke zaken zijn eten, drinken en een slaapplek vinden. Dat maakt je hoofd lekker leeg.

Waarschijnlijk als ik zo -veel te traag- alles weer in de motorkoffers gepropt heb, m'n zweet-pak aan heb getrokken en de sleutels heb ingeleverd, valt de deken weer van me af, en is alles weer lekker ongecompliceerd...

Kiev!

Het was een lange tocht, maar de beloning is groot: Kiev is te gek!







De weg naar Kiev, vanaf L'viv, is lang en recht, soms heel erg slecht, soms gloednieuw en zo strak als een biljartlaken. Het gaat door graanvelden en stukken bos, moerassig land en overal zijn mensen. Bij het rijden is het opletten voor kuilen en gaten in de weg, racende vrachtwagens, karren met paarden, zwerfhonden en vooral: de wegpolitie.

Overal staan ze te controlleren, en ook als ze niet echt iets op je gedrag kunnen aanmerken, zullen ze proberen iets te vinden. Tot nu toe ben ik 2 keer staande gehouden. De eerste keer zeiden ze dat ik een beste kerel was, maar dat ik voor 3 maanden "ecotax" moest betalen. Zo'n 18 Euro. Ik bleef me van de domme houden, en 2 van de 3 "agenten" werden me spuugzat en liepen weg. De derde, die in een oude Lada zat, had m'n motorpapieren, en toen ik begon in te zien dat hij vasthoudender was dan de anderen, ben ik gaan afdingen ipv me eruit proberen te kletsen. Uiteindelijk zo'n 8 Euro betaald. In het hotel hier wisten ze niks van deze "ecotax", dus nou ja, laat ze d'r blij mee wezen...

De tweede keer was in Kiev, toen ik een eenrichtingsweg aan de verkeerde kant inreed. Dom, want op ieder kruispunt staan minstens 2 agenten. Maar ik heb me eruit gekletst door niet op zijn opmerkingen in te gaan, en de weg naar het hotel te vragen.





De stad Rivne is erg groot, industrieel en lelijk. Er is een enorm plein, met een even zo enorm standbeeld van Lenin. Dus daar wilde ik niet overnachten. Dat werd een erg ranzig motel 100 kilometer verderop, maar ik had domweg geen keuze. Het was al redelijk laat en ik was moe, koud en hongerig. Zhytomyr is een belevenis op zich. Het doet niet onder voor enig Arabische stad qua troep, drukte, chaos en stank.

Vandaag neem ik een rustdag in Kiev, in een geweldig appartement dat ik voor nog geen 70 Euro per dag huur. En waar ik de laptop waar ik nu achter zit ook kan gebruiken. Morgen verder richting Odessa en de Krim...